Por Andrea Benites-Dumont

Son feliz, son un home/ unha muller feliz
E quero que me perdonen por este dia
As mortos da miña felicidade

Seguramente que desentono mentres repito estes versos de Silvio Rodríguez, pero o que tamén é seguro que en modo nengun desentona a alegria que polos mortos meus (e os mortos seus), sinte hoxe o meu corazón pola morte dun xenocida.
Convocaria a Julio Cortázar para que traza-se maxistralmente a conducta a seguir no velório deste asasino, e mentres imaxino as suas frases e o seu rosto, adentro-me no murmúrio da xente e nos sentimentos atropelados de sorrisos e de alívio.

É provável que voces mentecatas falen agora -agora- da consideración e da conmiseración, do perdón, da non vinganza, de extirpar o ódio, da reconciliación, e demáis erbas.

Perdoe Vosté, se é que as pensa ou di-as ou sente-as; convidamos-lle a revisar o currículum morte do finado criminal.

E, perdoe Vosté mais ainda: non nos convencen mais con aquilo de que o perdón mellora o espírito e que o ódio o envilece. Olle Vosté, haberemos apreendido desde o princípio dos tempos e por ende moito antes da ditadura militar de 1976, que odiar é o sentimento antagónico ao amor, e é xustamente por amor á xustiza, á dignidade, á liberdade, á rebeldia, que non deixamos de odiar, nen deixaremos de o facer ..Mais ainda, co conto do esquecimento e do perdón, do non-ódio, a sociedade toda envileceu-se coa impunidade que outorgou aos asasinos dos 30.000 desaparecidas/os.

Comprenderá Vosté entón, que temos, como mínimo, 30.000 razóns para odiar, porque temos 30.000 razóns para amar.

Dirá Vosté.,se cadra que iso pasou hai xa mais de 25 anos. Pois, como se pasase onte ou en 1936, porque as vistas valen vistas, e os ideais que elevan a condición humana á construcción da utopia solidária e liberadora, valen sempre, sempre, e non hai xustificación nengunha, non a hai, que nos permita esquecer a un só dos seres que regaron con sofremento e sangre a esperanza.
Hai dias que temos unha botella para brindar cando Massera estire a pata; pero adiantou-se o cirrótico de Galtieri, e non nos molesta comezar os brindis porque o ar, non mais sexa, está apeniñas un pouco mais limpo.

Retrato dun xenocida

Leopoldo Galtieri, como moitos outros xerais argentinos e ditadores latinoamericanos, graduou-se na Escola das Américas nos EE.UU.O golpe militar do 24 de marzo de 1976, coloca-o ao fronte do Segundo Corpo do Exército, con se na cidade de Rosário, província de Santa Fé; cargo que ocupa entre 1976 e 1979, iniciando o período mais duro do terrorismo deEstado.
Alá na cidade de Rosário foron utilizados como centros de deteción ilegais : a Fábrica de Armas Domingo Mathéu, o Batallón 121, a seccional policial 14ª, o Aeroporto de Fisherton, a Casa de Torturas e a Xefatura de Policia; en outras localidades da província funcionaron outros 15 campos de concentración.Asimismo estabeleceu a Quinta de Funs, un centro de detención e exterminio, que pretendia emular á ESMA -Escuela de Mecánica da Armada a cárrego de Massera (hoxe tamén en agonía), praticando planos de infiltración e espionaxe destinados a estender a delación e a traizón, penetrando nas organizaciones políticas para obter información para a sua posterior desfeita.

En 1977, un grupo de tarefas baixo as suas ordes captura ao mais importante chefe montonero en Rosário, e dispuxo-se a utilizá-lo para delatar aos seus superiores.O detido simulou colaborar con unha operación para secuestrar á dirección montonera exilada en México.Pero ao chegar a dita cidade denuncia a manobra nunha conferéncia de prensa pondo en evidéncia a Galtieri e a outros chefes militares, quen desmantelaron o centro de detención mencionado, pero secuestrando antes á esposa do militante montonero, xunto a dous mellizos que as Avós de Praza de Maio seguen buscando.

Entre os diferentes campos de concentración da província de Santa Fé, calcula-se que pasaron mais de 8.000 detidos-desaparecidos.Todos os torturadores e asasinos respondian ás ordes directas de Galtieri, quen segundo os testemuños e constáncias, acostumaba percorrer os centros de extermínio, entre arengas e ameazas.

En 1979, Galtieri asumiu como titular do Primeiro Corpo do Exército e en decembro dese ano foi designado comandante en chefe dos conflitos entre os diversos corpos represivos. Galtieri, visto o poder acumulado, foi eleito Presidente.

O 2 de abril de 1982 ordenou a invasión das Malvinas co claro obxectivo de dotar á ditadura dunha misión sublime: recuperar a soberania nacional nas illas Malvinas, e tapar con semellante aventura bélica, os crimes perpetrados polo terrorismo de Estado.Sen embargo, grande parte da sociedade e mesmo de organizacións políticas, espécialmente os peronistas, apoiaron esa tolémia guerreira. Galtieri, falou ante unha Praza de Maio exaltada, que lle levou a comparar-se con Mussollini.

Os militares arxentinos contaban co absurdo de que os Estados Unidos lles apoiaria, xa que o asesor de Seguranza Nacional de Ronald Reagan, Richard Allen, calificara a Galtieri de "xeral maxestoso", dando asi as grazas polo adestramento militar arxentino aos contras nicaragüenses.
Pero, ademais, Galtieri subestimaba a resposta británica en mans de Margaret Thatcher. "Se ben unha reacción británica semellaba-me posível, nunca chegamos a ve-la como unha posibilidade.Eu xulgaba escasamente posível unha resposta inglesa, e menos unha resposta tan desproporcionada".Os cálculos non podian ter saído pior, pero el insistia.Cando un torpedo inglés afundiu o cruceiro insígnia arxentino, Galtieri dixo: "Teño 400 arxentinos mortos e, se é necesário para salvaguardar o orgullo, a Arxentina está disposta a catro mil ou corenta mil mortos mais".Tentou destitutir ao governador das illas, Mario Benjamín Menéndez, cando este se negou a seguir pelexando, e asinou xunto a Alfredo Astiz a rendición das Illas Malvinas e as Georgias. Os soldados que morreron en Malvinas chegaron case a mil, e na sua maioria eran rapaces facendo a mili sen experiencia militar nengunha.

Tras a derrota, os militares realizaron o recámbio e depuxeron-o como presidente, mentres a policia reprimia as manifestacións na rua.A derrota militar en Malvinas crebou finalmente o poder militar.

Leopoldo Galtieri pasou a retiro, e en 1985, na paródia do de xuízo ás Xuntas, Galtieri foi acusado de privacións ilegais da liberdade, de torturas e tormentos, reducións á servidume, subtracción de menores, case trescentos encobrimentos e falsidade ideolóxica reiterada en quince oportunidades.

Foi absolto, pero non logrou escapar á condena en outro xuízo, polos desatinos das Malvinas: o informe Rattenbach de 1982 -resultado da investigación disposta polo entón chefe do Exército, Cristino Nicolaides, para esclarecer a actuación nas Malvinas- recomendou a condena a "degradación e fusilamento".Obviamente que o Exército non chegou a tanto, e condenou-no a só doce anos de cadea militar.

Durante a sua primeira presidéncia, Carlos Menem liberou-no cos primeiros indultos en 1989.
A reactivación das investigacións nacionais e internacionais contra os ex represores atinxiu a Galtieri que, sen embargo, foi detido o ano pasado.

A pesar de ter abertas causas diversas tanto en Arxentina, con sobradas probas sobre a desaparición, tortura e asasinato, como en España por "xenocídio" e "terrorismo", e en Italia pola coordenación na Operación Cóndor, Galtieri gozaba de cadea domiciliária e conservaba o seu rango de xeral.E que grácias á impunidade estabelecida polos governos constitucionais, participaba en actos oficiais entregando diplomas a novos oficiais, como tamén en ceas militares anuais de camaraderia. Antes, tivera o descaro de pedir que lle pagasen a xubilación de ex presidente, que a Xustiza rexeitou lembrando-lle que usurpara aquel cargo.

Hai un par de anos, entrevistado por unha revista para o cabodano da invasión das Malvinas, Galtieri declaraba: "Non me arrepinto do que fixen".

O único lamentável desta morte é que grazas á impunidade, este xenocida se levase á tumba dados determinantes para a concreción de xustiza.

NEN ESQUECIMENTO, NEN PERDÓN
CONTRA A IMPUNIDADE : CÁRCERE PARA OS XENOCIDAS E OS SEUS CÚMPLICES!!

Fonte:

Andrea Benites-Dumont