por Ana Laura Pereira Blanco.

A nosa compañeira do COSAL-Galiza Ana Laura decidiu ir a traballar a Caracas coa asociación "Muchachos de la Calle" dende alí nos envia de vez en cando as súas crónicas persoais , esperemos que disfrutedes con elas, ...

Chegada no aeroporto da Guaira, a corenta minutos de Caracas , tenho un bó recebimento, dous membros da asociación e , amigos de amigos... Establecerse e comezar a trabalhar de inmediato.

Primeiro día, cinco de novembro , podería chamalo unha entrada pola porta grande , dase un foro sobre a pobreza na “Assemblea Nacional” ou congreso dos deputados, entre as ponentes está a minha titora aquí, ela falará sobre a organización “Muchachos de la calle “. Sitúanme nun cómodo sofá , mesmo entre os deputados , senhores de traxe que durmen durante toda a charla e despertan coa chegada do camareiro. Establécense diferentes posturas sobre as formas de reintegración dos rapaces , hai quen di de levalos ás casas particulares, tamén quen defende as institucións públicas, das que os rapaces fuxen , ou en grupos de 400 e sen atención personalizada, pérdense na posibilidade de reintegración.

Existe unanimidade entre os ponentes sobre a multiplicación do número de ranchos(favelas ou barrios destartalados onde mora a pobreza) tamén na demanda de accións aos poderes públicos, os deputados en plena siesta , non se inmutan ( eternizarán o seu tempo plantexándose as
dificultades de apañar o vaso do café quente?) o governo non está presente, non hai nenhun deputado chavista, e a oposición preséntase evidenciando a hipocresía nos seus ronquidos.

A política en Venezuela é un circo , interesante, divertida , entretida , cada grupo político ten o seu propio canal televisivo, para iso están , serven á xente coma os equipos de futbol, creando rivalidades baleiras.

As rúas énchense de xente , unha parte importante mora nelas, a maioría son varóns , o 78% maior de 12 anos, o 20% menor de 12. As rapazas superan a idade promedio.Os valores supremos d@s nen@s das rúas son a liberdade e a autonomía económica , desas premisas debe partir o trabalho cara a reinserción .

O foro está composto por organizacións diferentes que traen as propostas . mais o público e o ambiente divídese entre senhoras de peluquería , celulares que soan indiscriminadamente sen que a ninguén lle resulte unha grave falte de respeto, protocolo , deputados sonhando coa piscina do xardín...as conclusións encárganselle a un tipo novo e inexperto, que entremedias tartexa pero iso sí cun traxe de coidado!

Despois , nese espacio de aplauso e medio anterior as preguntas e comentarios o 90% dos asistentes aproveita para escapar , os primeiros, os deputados .....un senhor copmeza a berrar entre o tumulto en fuga, dame a grotesca impresión de ser a única que o escoita nese revolto de
xente en pé , el vén de Maracaibo para facer unha pregunta , atravesou o país só para facer esa pregunta! Berra mentras nas pórtas agólpase a xente fuxindo, o micro xa está apagado, non hai lugar para preguntas..., o foro rematou por hoxe.

Na tarde comeza a minha experiencia coa organización , Deanna Albano pretende amosarme todos os programas que están levando a cabo, así , hoxe toca coa Unidade Médica , no barrio de Baruta. A Unidade , é unha furgoneta preparada tipo ambulancia , donada por un arquitecto yanki , espérame unha enfermeira chamada Cecilia á que @s rapazas/es adoran e a chaman tía Cecilia , un conductor Miguel , e unha médica que aparece durante un ratinho. Na Unidade hai cadeiras
pequeninhas de cores e mesinhas, son para a actividade neste barrio, esa tarde os nenos achéganse a merendar con nós, preparamos as mesas e cadeiras, todos se sentan ao derredor, hai xogos pedagóxicos , debuxos,...axudo ,e se hai algún menino enfermo entra na Unidade e
Cecvilia o cura. Os xoves a Unidade desprázase a Sabana Grande, no centro , en plena zona chavista , as rúas esta vez énchense de buhoneros berrando ,ruído , perigo, aquí a delicuencia é esaxerada, aparcamos nunha zona , sempre a mesma para que @s rapac@s a reconhezan , hoxe son maiores , adolescentes. Chega un con un disparo na perna, outro cun ladrillazo na cabeza e olhos de ausencia infinita , saúda tirando o gorro da testa, e amosando o golpe , a pedazo cicatriz , afundida no cráneo, sobreviviu!?o espacio é dunha man, sen cabelo.

Achéganse rapac@s, séntanse con nós , conversamos, hoxe estopu con Gustavo Misla e Cecilia, falan con nós , comentan que un outro está hospitalizado dunha punhalada no pulmón , outro tamén , dunha palizarecibida ao tentar atracar a tres gringos xigantóns , o comentan en
ton de escarnio. Chega unha parelha duns vinte anos con filhos , Cecilia encárgame tratar cun dos nenos, a nai quéixase de que o rapaz comeza a fumar , ten oito anos , chámase Keiver , e non me fala , olha para o chan ,o convenzo de que olhe para min, comezamos a falar , moito tempo, despois non para, quere ser autobusero , pero non sabe ler nin escribir. Keiver ten asma e fuma, failhe moi mal, está cuberto de cicatrices que me amosa contando as batalhas, a maior parte son de punhaladas , superficiais. Ten unha moza de seis anos , que lle pega, os companheiros lle pegan , a nai dime “ yo le pego, le pego , le caigo a palos , hasta con un palo y no me
hace caso” Cecilia e eu falaremos con Deanna para meter ao rapaz na casa de acolhida . A nai , vende droga na rúa , non está nunca na casa (violada dende nena , con sete fillo aos 29 por fin ten unha cas un rancho depois de todfa a vida na rúa cos nenos, Keiver di “mi casa es de cinz) ao pai natural o mataron a tiros diante do rapaz , el mo conta serio , confesor, busca carinho , rematamos atarde abrazados. Keiver, perdido nun mundo que o maltrata , e aínda ten forza para unha longa aperta . Promete non fumar máis...esperareite para a semana Keiver , vamos
comezar a ler e escribir.Ao redor da Unidade Médica está prohibido roubar , e isto é
respetado , doutro xeito, a Unidade non voltaría .

O venres Deanna , levame á casa da Pastora , o centro de acolhida , en plena zona colonial, encantadora , quente e acolhedora, agora sdó ten a tres nenos , Gregory, tomás e Anyelo. Os rapaces , aprehenden a ser autosuficientes , saben cocinhar, limpar, van aseados , e aprehenden unha profesión , memntras que estudan e van mudando en vocacións , aquí trabalhan con papel cartón crean material de oficina, carpetas, cadernos, aínda que o centro de producción está nos Erasos , outro barrio , onde está o talher ben montado. Reciclaxe e beleza xuntas, fan marabilhas artísticas que logo se venden en papelerías e exposicións, os cartos , van para @s rapac@s cunha porcentaxe para material. Hai un libro onde os rapaces da Pastora escriben o que
queren , eu considero que é unha xoia, aí vai o que sinten e o que deixan de sentir . Deanna é psicóloga e trabalha con eles cun distanciamento adecuado e perfecto para non trabucar aos rapaces failles chamar profesora, a min tamén me chaman profesora!A casa é completa , axudoulla a mercar a ambaixada inglesa, e todod os móveis son donacións, hai banhos (que os rapaces non tinhan na súa casa), cuartos , salas de ocio, computadores escuelita , talher
artesanalm, talher de costura, cocinha, piscinita,prantas para cocinhar , xoguetes , ximnasio ....e os rapaces o manexan todo perfectamente , gustaríame que Keiver poida estar aquí. Non están pechados, acuden á escola do barrio , dan paseos , cos diferentes profes...

Despídome da Patora vou a Valencia (outra cidade) a pasar a fin de semana cuns conhecidos, praia , río , comidas novas e exóticas , e danza ate as tantas , xa comeza a época de gaitas, as gaiteiradas son as festas de Nadal, sabor caribenho en altas doses.

Estou rematando de escribir isto e xa pasaron varios días, conhecín o talher dos Erasos, ademáis alí tenhen onde facer os deberes, con profes voluntarias, e un equipo de basket que une aos rapaces do barrio e xa ganharon moitos trofeos que se exiben na casa , o resto do tempo o pasei na Pastora , agora estou aquí , na casa dos rapaces, afora Keiven xogas aos carrinhos, leva aquí tres días e xa comeza a ler.

Cada un dos nenos que habitan a Pastora , cada un detes catro nenos ten unha historia máis triste que a anterior , pero agora todos van a escola, Keiven comeza o sábado na escola sabatina , para nenos atrasados, Gregory busca unha nai morta , Anyelo agóchase porque quere
pasar na súa casa o fin de semana , e a nai non ten cartos nin interese en que o faga , Denanna dille que non vai a casa por que suspendeu un exame.Tomás ten lonxe á nai ,que carece de medios absolutamente, minte sobre a súa casa, o seu irmán percorre as rúas dende hai anos. Pero os catro sorrín a cotío , os catro aprehenden a diario , os catro tenhen un futuro por diante, que anteriormente lles fora negado inxustamente , por esta sociedade inxusta neste mundo inxusto .

ANA LAURA PEREIRA BLANCO

Para saber máis:

Muchachos de la Calle: http://www.ve.net/muchachos/