Unha avaliación de CSCA acerca do Seminário Internacional de Belén de 29 ao 30 deagosto cara á conferencia de Bilbo.

A loita contra a globalización capitalista en Palestina está indisociavelmente vinculada á denúncia e o rexeitamento á estratéxia sionista do Estado de Israel en todas as suas facetas, instáncias e dimensións. O que cabe formular é até que ponto, en aras de situar estratexicamente a Palestina no corazón da loita antiglobalización, pode disolver-se no debate -e mália ser "só" coxunturalmente- a cuestión da "normalización" con Israel, e que iso se faga precisamente entre as organizacións internacionais de solidariedade e antiglobalización ao vincular a grupos israelitas que, ao cualificaren-se de globalizadoras, non denuncian o proxecto estratéxico do sionismo ou poñen liñas vermellas a cuestións como a resisténcia armada e o Direito ao Retorno.

Os pasados 29, 30 e 31 de agosto celebrou-se en Belén (Cisxordánia ocupada) un Seminário Internacional baixo o título "Globalización e loita palestiniana" organizado polo Alternative Information Center (AIC, grupo israelita-palestiniano), a Unión de Comités de Traballadores da Saúde (en inglés, UHWC) e o Grupo de Turismo Alternativo (GTA, palestiniano). O seminário estivo auspiciado pola Conselleria de Cooperación do governo basco, en colaboración coa organización Paz e Terceiro Mundo (PTM). O CSCA asistiu como observador ao Seminário.
Convocado desde o convencimento de que "Palestina e a loita palestiniana se converteron en ponto central do movimento para unha globalización alternativa", o seminário tiña como obxectivo discutir e analisar o conflito palestiniano-israelita no marco da "globalización militar" e buscar estratéxias comúns de resisténcia á guerra e á opresión. Igualmente, o princípio que moveu a realización desta iniciativa é estabelecer unha cooperación "baseada na completa igualdade entre palestinianos, israelitas e activistas internacionais para comezar a construir un futuro sen guerras en Oriente Médio". Nesta liña, este seminário tiña como obxectivo concreto sentar as bases para preparar unha próxima Conferéncia en Bilbo (a celebrar-se no mes de outubro) sobre "Sociedade civil e loita contra a ocupación", coorganizada por PTM e igualmente en colaboración co governo basco.

No seminário participou un nutrido grupo de especialistas (o economista libanés Husein Abu Namel, o historiador israelita Ilan Pappe ou a avogada palestiniana Sahar Francis, da organización Addamir), figuras políticas (o parlamentário árabe-israelita Azmi Bishara e Yamal Zahalka, membro do partido árabe palestiniano en Israel Attayamo), activistas (o israelita Michael Warschawski, os palestinianos Mayed Nassar e Nassar Ibrahim, o sírio do Golán ocupado Salman Fajreddin) e organizacións árabes, palestinianas e israelitas, entre elas a palestiniana Ittijad, de Hifa, (para tratar sobre o Direito ao Retorno), a israelita Bat Shalom (presidida pola chilena-israelita Lili Traubman), a palestiniana Shaml (representada por Sari Hanafi) ou o YMCA, representado por Rifat Kassis. Igualmente participaron outras organizacións e representantes do movimento antiglobalización, como MST (con Pizzeta Adelar), Attac (con Chistophe Agiton) ou Mulleres de Negro-Itália (con Alexandra Mecozzi).
Máis de 15 paises estaban representados por diferentes organizacións, e a asisténcia ascendeu a máis de 150 persoas procedentes na sua maior parte de organizacións e activistas israelitas e europeos. Entre os palestinianos, os peches impostos por Israel nos Territórios Ocupados (TTOO), especialmente en Gaza, impediron a asisténcia de máis palestinianos, especialmente de representantes da Franxa.

Ademais das ponéncias apresentadas que cubriron un amplo temário, os dous plenários deseñados para discutir a preparación da Conferéncia de Bilbo e os Foros Sociais (mediterráneo, europeo e mundial), respectivamente, foron o principal cenário a que se trasladou o debate sobre a apertura cara a un marco de traballo organizativo entre organizacións palestinianas e israelitas no ámbito do movimento antiglobalización.

Reclamar un "Foro Social Árabe"

Apesar de recoñecer na causa palestiniana e na loita contra a ocupación israelita un referente central nas actividades do movimento antiglobalización, o estabelecemento e consolidación da activa participación palestiniana require ainda de profundo análise e de definición precisa -quedaron só tanxencialmente articulados nos debates antiglobalizadores-. De feito, a definición espacial e xeográfica dos diferentes Foros sociais xurdidos en Porto Alegre obviaron o referente rexional árabe, que quedou diluido no denominado Foro Social Mediterráneo (que integra, ademais dos Balcáns e Turquia, a Israel), seguindo nese padrón o mesmo modelo de división e fragmentación que a própria Unión Europea define para a formalización da sua política exterior cos paises árabes mediterráneos (através da Asociación Euro-mediterránea).

Que exista unha dimensión mediterránea no ámbito da globalización (como defendeu a italiana Alexandra Mecozzi) non implica que se deba asumir a desaparición de outras dimensións que, como a do Mundo Árabe ou a dos Balcáns, perden a sua identidade no novo conceito da mediterraneidade (conceito moi querido, por certo, polos estrategas israelitas) e non casualmente creado, precisamente, polos planificadores da política oficial de UE e de EE.UU. Máis ben o que é necesário e moi convinte é que as organizacións árabes e, entre elas, as palestinianas, reclamen desde os círculos do movimento antiglobalización que se denúncie ese esquema fraccionador das políticas oficiais neoliberais e militares da UE, e se esixa a visibilidade dos e das árabes e o seu direito a se expresaren como tal nun próprio Foro Social Árabe. Sendo certo, como se encargou de lembrar o representante de Attac, Christophe Agiton, que son as organizacións árabes quen teñen de determinar e definir a sua intervención activa no marco antiglobalizador, non hai que esquecer que na rexión árabe e especialmente entre as organizacións que cabe cualificar como activas contra a globalización capitalista, se mantén que tal globalización internacional se expresa no Mundo Árabe coa imposición da normalización árabe-israelita en todas as esferas posíbeis e moi particularmente na económica (através da inserción da economia israelita nos mercados árabes), política (através do paulatino estabelecemento de relacións diplomáticas) e cultural-ideolóxica (através dunha planificada política de reconfiguración identitária do espazo médio-oriental a que non é allea a ocupación de Iraque e Palestina que dilua o esencial compoñente árabe).

"Normalización" israelita e movimento antiglobalización

Neste contexto, convén sinalar que o necesário debate para a consolidación do referente da loita palestiniana como un elemento prioritário na loita internacional contra a globalización capitalista, non pode eludir o significado político que entraña o feito de que a contestación á globalización capitalista en Palestina pasa inescusavelmente por denunciar o proxecto sionista para Palestina[1], e non só a ocupación militar ou a violación dos direitos humanos de toda a povoación nos Territórios Ocupados. Isto adquire maior releváncia cando desde o movimento antiglobalización e desde Palestina e Israel se trata de aunar esforzos entre as organizacións palestinianas e aquelas israelitas que definindo-se como de "oposición á ocupación" e "defensoras dos direitos humanos palestinianos" non denuncian abertamente o proxecto sionista de exclusión que o Estado de Israel perpetua contra o povo palestiniano e contra os povos da rexión árabe no seu conxunto, como expresión da globalización capitalista en Oriente Médio.

Asi o ilustra o feito de que no contexto das discusións nos plenários do Seminário celebrado, algunhas organizacións israelitas sinalaran a necesidade de rebaixar os contidos políticos a uns mínimos comúns para que as organizacións israelitas poideran aceitar a sua participación na Conferéncia de Bilbo. Esta cuestión quedou expresamente formulada cando desde unha organización israelita se plantexou que o programa de Bilbo incluise unha avaliación sobre "o território palestiniano e as consecuéncias en Israel" ao que o presidente da UHWC, o palestiniano Naim Abu Tair, tivo que responder de imediato rexeitando calquer proposta que cuestionase o direito á resisténcia armada palestiniana. Algo similar ocurriu cando o representante de Ittijah, Amir Majul, representante das organizacións palestinianas nos territórios de 1948, é dicer, no interior do Estado de Israel, formulou a necesidade de que se abordase a cuestión do Direito ao Retorno d@s refuxiad@s palestinian@s, que foi respondido por parte israelita coa mencionada chamada a rebaixar certos contidos políticos.

A loita contra a globalización capitalista en Palestina está indisociabelmente vinculada á denúncia e ao rexeitamento á estratéxia sionista do Estado de Israel en todas as suas facetas, instáncias e dimensións. O que cabe formular e se apunta desde estas liñas para a reflexión, é até que ponto, en aras de situar estratexicamente a Palestina no corazón da loita antiglobalización, pode disolver-se no debate -e mália ser "só" coxunturalmente- a cuestión da "normalización" con Israel, e que iso se faga precisamente entre as organizacións internacionais de solidariedade e antiglobalización, cando estes pretenden vincular a certas organizacións israelitas que, cualificando-se de antiglobalizadoras tamén, non denúncian o proxecto estratéxico do sionismo israelita (que é agora, máis que nunca, de inserción rexional de Israel na zona e, asociado á ocupación de Iraque, do conxunto de Oriente Médio nunha economia globalizada capitalista) ou poñen liñas vermellas ante cuestións que, como a resisténcia armada palestina e o Direito ao Retorno, deberian ser algo máis que direitos internacionalmente recoñecidos no ámbito da solidariedade internacional con Palestina.

Loles Oliván

[1][Nota da traductora]: Ibrahim Alloush explica-o nun artigo apresentado na reunión de sindicatos profesionais xordanos celebrada en Amán o 29 de decembro de 2001, base da confección dun artigo titulado Globalización, sionismo e Mundo Árabe no número 49 da revista Nación Árabe correspondente ao verán de 2003:"[…]A fragmentación provocada polo proceso globalizador convirte-se asi na principal forza naqueles paises que sofren dunha crise de lexitimidade, como é o caso das entidades árabes artificiais xurdidas dos acordos Sykes-picot. Esta estratéxia de fragmentación conflue no Mundo Árabe cos designios sionistas que teñen por obxecto a fragmentación dos paises árabes, desde o primeiro até o último. A conspiración adquire aqui un peso maior que o que poidera ter en calquera outro lugar do mundo; derivación lóxica, por outra parte, das políticas estadounidense e sionista que teñen por obxecto alentar as tendéncias rexionalistas e sectárias nos nosos paises, […]A seguridade israelita pasa pola transformación da identidade civilizacional da rexión nunha identidade médio-oriental, asi como polo cámbio da sua estrutura política e social nun mosaico sectário-rexionalista. […]

A gravedade desta reorientación "médio-oriental" […] pode-se observar nas leituras das crónicas que cubriron a visita de Ariel Sharon a Bush fillo o 7 de maio de 2002: Sharon presentou a Bush un documento…que defendia un proxecto de "unión dos Estados de Oriente Médio". O proxecto non tiña outro obxecto que a fragmentación dos paises árabes e o estabelecemento dunha Unión de paises "médio-orientais" da que tanto Israel como Turquia formarian parte e na que EE.UU. participaria en cualidade de observador. Segundo a prensa, o novo proxecto desenrolaria-se en várias etapas, comezando por un ataque a Iraque, a eliminación total da resisténcia palestiniana e libanesa, e a retirada de Síria por un lado, e a mellora das relacións económicas entre EEUU e Xordánia, Exipto e Marrocos. A segunda etapa comezaria co estabelecemento de tres organismos (económico, político e científico) que se reunirian anualmente e dos que Israel seria parte indivisível. A terceira fase concluiria coa imposición da hexemonia sionista sobre o Mundo Árabe no ano 2020, todo isto unido ao intento de supresión da identidade civilizadora do Mundo Árabe e o estabelecemento de Estados rexionais globalizados en todo o Mundo Árabe orbitando entorno a Israel".

Fonte:

CSCA, http://www.nodo50.org/csca